Ponad 20 lat temu w MKS Zryw Łowicz. Przyszedłem sam na pierwszy trening. Rodzice myśleli, że będzie to krótka przygoda i szybko mi przejdzie. No cóż… chyba nie przewidzieli, że zostanę na macie na dobre.

Od tamtej pory judo stało się moim sposobem na życie. Najpierw jako zawodnik, a dziś jako trener z misją zarażania innych tą pasją.

Moment, w którym dziecko, które podczas pierwszego treningu bało się zrobić przewrót, po kilku miesiącach z uśmiechem rzuca trenera. Tylko czasem trochę za mocno…

Jestem trenerem judo z wieloletnim doświadczeniem i cały czas się rozwijam. Z wykształcenia jestem logistykiem, więc oprócz prowadzenia treningów zajmuję się w klubie sprawami, które dla innych wyglądają jak misja niemożliwa.

Powiedzmy, że chaos jest moim naturalnym przeciwnikiem.

Szacunek, dyscyplinę, odwagę i wytrwałość. Chcę, żeby wiedziały, że upadek nie jest porażką. Porażką jest nie wstać. A podczas treningów judo wstawanie ćwiczymy naprawdę często.

Judo uczy pokory. Na macie każdy kiedyś przegra, ale każdy może również wrócić silniejszy. I właśnie to jest najpiękniejsze.

Medale są wspaniałe, ale największą dumę czuję wtedy, gdy po latach rodzice mówią: „Moje dziecko dzięki judo uwierzyło w siebie”. Takich zwycięstw nie da się powiesić na ścianie, ale pozostają w pamięci na zawsze.

Najczęściej… nadal pracuję. Kiedy jednak uda mi się znaleźć chwilę dla siebie, pakuję plecak i ruszam w drogę.

Lubię podróże, bushcraft, sztukę i sporty ekstremalne. Ksywka „Kaskader” nie wzięła się znikąd.

Nie pytajcie po każdym treningu: „Wygrałeś?”. Lepiej zapytajcie: „Dobrze się bawiłeś?” albo „Czego się dziś nauczyłeś?”.

Medale przyjdą. Najpierw trzeba zakochać się w sporcie.