Moja przygoda z judo zaczęła się w wieku 9 lat. Chciałam trenować akrobatykę, lecz w pobliżu nie było takich zajęć, więc rodzice zapisali mnie na judo.

Od zawsze miałam dużo energii i byłam bardzo żywiołowym dzieckiem, dlatego rodzice szukali sposobu, abym mogła spożytkować tę energię w bezpiecznym środowisku.

W prowadzeniu zajęć najbardziej lubię różnorodność, z jaką się spotykam. Nie tylko uczę podopiecznych technik, zasad i wartości, które niesie ze sobą judo, lecz także sama uczę się od dzieci wielu rzeczy.

Niezmiennie zachwycają mnie ich wyobraźnia, pomysłowość, a czasami również prostota, o której dorośli często zapominają.

Z wykształcenia jestem prawniczką. Posiadam uprawnienia instruktora sportów walki ze specjalizacją w judo, instruktora jogi oraz trenera mentalnego.

Uprawnienia trenera mentalnego zdobyłam w Akademii Psychologii Sportu.

Na treningach uczę dzieci, czym są wytrzymałość, odporność psychiczna i dyscyplina. Rozmawiamy również o emocjach, stresie i presji.

Najbardziej zależy mi jednak na tym, aby moi podopieczni uczyli się szacunku do innych i samych siebie. Chciałabym, aby traktowali wszystkich na równi i kierowali się tą zasadą również poza matą.

Judo przekazuje wiele wartości, takich jak szacunek, wytrwałość, dyscyplina i odporność psychiczna. Największą wartością jest jednak to, jakimi ludźmi stajemy się, gdy poznajemy te zasady już w młodości.

Wartości wyniesione z maty są ponadczasowe. Dzięki nim świat jest pełen wspaniałych, zmotywowanych i pewnych siebie ludzi, na których można polegać.

Moim największym sukcesem trenerskim jest to, że dzieci chętnie wracają na treningi w kolejnych latach.

Kiedy nie ma mnie na macie judo, często można mnie znaleźć na macie do jogi. Spędzam również czas z najbliższymi lub zajmuję się prowadzeniem firmy.

Dajcie dziecku przestrzeń do poznawania tego sportu. Pozwólcie mu bawić się judo i czerpać z niego radość. Niech uczy się poprzez zabawę.

Rywalizacja jest ważna, ale uczmy dzieci, aby stawały się lepszą wersją samych siebie z dnia poprzedniego. Pokazujmy im, że można popełniać błędy i że właśnie na nich uczymy się najwięcej. Nie porównujmy ich z innymi dziećmi ani z rodzeństwem.